Begrippenlijst

De standaardvoorwaarden voor binnenlands wegvervoer in Nederland. Ze regelen onder meer de aansprakelijkheid van de vervoerder bij schade of verlies, gekoppeld aan een maximumbedrag per kilo. Voor de meeste zakelijke zendingen is dat voldoende; bij licht maar kostbaar transport kan de werkelijke waarde die grens overstijgen.

Het vervoersdocument voor internationaal wegvervoer, gebaseerd op het CMR-verdrag. Het is tegelijk het bewijs van de vervoersovereenkomst, van wat er is meegegeven en in welke staat. Bij schade of vertraging is het het eerste document waar iedereen naar kijkt.

Het Europese verdrag voor het vervoer van gevaarlijke stoffen over de weg. Er gelden eisen aan verpakking, etikettering, documenten, het voertuig en de opleiding van de chauffeur. Meld ADR-lading altijd bij de aanvraag, nooit pas bij het laden.

Een rit waarbij de chauffeur rechtstreeks van het laadadres naar het losadres rijdt, zonder depot en zonder andere zendingen aan boord. Ook wel dedicated vervoer of spoedrit genoemd. De aankomsttijd is daarmee geen inschatting maar een rekensom: rijtijd plus laden en lossen.

Een koeriersrit waarbij meerdere zendingen van verschillende opdrachtgevers op ongeveer dezelfde route worden meegenomen. Goedkoper dan een directrit, maar de aankomsttijd hangt af van de andere adressen. Vraag bij spoed expliciet of het een directrit is of niet.

De tijd tussen uw akkoord en het moment dat de chauffeur op het laadadres staat — niet te verwarren met de levertijd, die daar het laden, de rijtijd en het lossen bij optelt. Wordt bepaald door de dichtstbijzijnde geschikte wagen, het tijdstip en de afstand tot uw laadadres.

Estimated Time of Arrival: de verwachte aankomsttijd op het losadres. Bij een directrit is die goed te voorspellen omdat er geen tussenstops zijn; spits, laadtijd en wachttijd op locatie zijn de variabelen.

Proof of Delivery: het bewijs dat een zending is afgeleverd, met tijdstip, naam van de ontvanger en handtekening — digitaal aangevuld met foto's van de zending op de losplek. Zonder POD staat bij een discussie het woord van de ontvanger tegenover dat van de vervoerder.

Het aantal afzonderlijke eenheden van een zending: dozen, kratten, pallets of kisten. Een pallet met twaalf dozen erop is normaal gesproken één collo, mits gewikkeld en als geheel te verplaatsen. Het aantal colli hoort op de pakbon en op de vrachtbrief.

De gestandaardiseerde pallet van 120 × 80 cm. Handig als rekeneenheid: een bestelbus neemt er doorgaans drie mee, een bakwagen tot acht. De hoogte van de stapel telt net zo hard mee als het aantal — meld die er dus bij.

Eén strekkende meter laadvloer over de volle breedte van het voertuig. Twee europallets naast elkaar beslaan ongeveer één laadmeter. Gebruikelijk als maat bij grotere zendingen, waar het aantal pallets niets zegt over de benodigde ruimte.

Een hydraulisch platform achter op het voertuig waarmee zware lading van de grond naar de laadvloer gaat. Onmisbaar wanneer er op de laad- of losplek geen heftruck of laadperron is. Die vraag hoort vóór vertrek beantwoord te zijn, niet bij aankomst.

Handbediende palletwagen waarmee een pallet over een vlakke vloer wordt verplaatst. Gaat meestal samen met een laadklep: de klep brengt de pallet omlaag, de pompwagen rijdt hem naar binnen. Werkt niet op grind, gras of een steile helling.

Een verhoogd platform op laadvloerhoogte waar het voertuig tegenaan rijdt, zodat pallets er rechtstreeks in of uit kunnen. Aanwezigheid van een laadperron bepaalt mede welk voertuig er nodig is.

Een afgebakend tijdslot waarbinnen geladen of gelost mag worden. Komt voor bij terminals, distributiecentra en in binnensteden met venstertijden voor bevoorrading. Een gemist venster kost meer tijd dan de rit zelf.

De tijd dat een chauffeur op locatie staat te wachten voordat er geladen of gelost kan worden. De grootste onvoorspelbare kostenpost bij spoedvervoer, en bijna altijd te voorkomen met een bereikbare contactpersoon en een zending die klaarstaat.

Een partij die vervoer regelt en uitbesteedt, maar het niet zelf uitvoert. Een vervoerder rijdt zelf. Het verschil is relevant bij aansprakelijkheid: een expediteur is doorgaans niet als vervoerder aansprakelijk voor de lading, tenzij hij optreedt als contractueel vervoerder.

De vergunning die in Nederland vereist is voor beroepsgoederenvervoer over de weg met voertuigen boven een bepaalde gewichtsgrens, afgegeven door de NIWO. Een verlader mag altijd naar de vergunning van zijn vervoerder vragen — het is een gebruikelijke controle bij een nieuwe leverancier.

Europese regels die voorschrijven hoe lang een beroepschauffeur mag rijden en wanneer hij moet rusten. Welke regels precies gelden hangt af van de voertuigcategorie en van het internationale karakter van de rit. Praktisch gevolg: een chauffeur die zijn rust in moet, rijdt niet door — ook niet tegen betaling.

Het vastzetten van lading zodat die tijdens de rit niet kan schuiven, kantelen of vallen. Wettelijk verplicht en de verantwoordelijkheid van de vervoerder, maar het begint bij de verpakking van de afzender: losse of buitenmaatse lading vraagt om andere afspraken.

Een stedelijk gebied waar alleen voertuigen met een bepaalde emissieklasse worden toegelaten. In Duitsland werkt dat met een sticker, in Nederlandse en Belgische steden meestal met kentekenregistratie. Iets om te melden als het losadres in een stadscentrum ligt.

Het vaste bedrag per rit, los van de afstand: het voorrijden, het laden en de administratie eromheen. Samen met de kilometerprijs van het gekozen voertuig vormt het de hele prijs van een directrit.